Intuicja przeplatana smugami inteligencji to bardzo marny, niekorzystny wręcz proces. Człowiek żyje z dnia na dzień myśląc, że się wzbogaca i nagle, po dwudziestu sześciu latach uzmysławia sobie, że większość w swoim życiu zawdzięcza właśnie intuicji. Nie żadnej wiedzy, znajomościom czy hurraoptymizmowi, tylko właśnie intuicji--z domieszką jedynie inteligencji. Jedyna rzecz, jakiej chyba dzisiaj w swoim życiu żałuję to to, że dzięki temu przymiotowi, iście romantycznemu, temu patrzeniu sercem a nie okiem, dzięki tej zdolności przeczuwania, ułatwiania sobie, plus krzty szczęścia i skry inteligencji (potencjał murowany), a bez cienia pokory i pracowitości, człowiek zamienia się w gorszego niż Ósmy pasażer Nostromo, potwora. Negatywne rezlutaty nie mają końca. Niestety, można mieć intuicję do wiedzy. Można domyślać się tak wielu rzeczy, że to aż nie do pomyślenia. Nie trzeba wtenczas "marnować" czasu na czytanie książek, naukę, wertowanie encyklopedii, analizowanie wierszy, interpretację upadku Wielkich Narracji. Wszystko to przychodzi wraz z nazbyt rozwiniętym przeczuciem "że coś powinno być tak, a nie inaczej, przecież to logiczne i całkiem racjonalne, jakby się tylko bardziej zastanowić". Jeśli się sprawdza, błędny ten system zbiera plony lata swietlne później. Dzisiaj, jedyne co mogę o sobie powiedzieć--szczerze, bez łez, kłucia w sercu i skrywanej skromności, jedyne co mogę dodać do tej kropki na końcu zdania o sobie jest fakt, że brak elementarnej wiedzy wyniesionej z mej młodszej młodości, brak potrzeby pamiętania i kolekcjonowania wiedzy w głowie, a używanie jej jedynie, gdy jest ona MI potrzebna, skutkuje tym, że NIC NIE WIEM. Z drugiej strony wiem zdecydowanie więcej, bo przecież jestem z powołania magistrem "Filologii polskiej, Filmoznawcą", kończącym Studia podyplomowe oraz Drugi kierunek. Kiedy jednak myślę o tej wiedzy, która przelała się przez mój umysł w czasie tych wszystkich lat, w ramach przechodzenia przeze mnie na kolejne etapy edukacji, a której to wiedzy już teraz nie posiadam, bo wyrzuciłam ją z głowy myśląc, że przecież jeśli będzie mi potrzebna to wiem gdzie jej szukać; kiedy jednak o tym wszystkim myślę, skłonna jestem stanąć przy ścianie i walić w nią głową krzycząc głośno: na chuj ci była intuicja, skoro zrobiła z ciebie pseudointeligentnego lewiatana? Wolałabym być bezintuicyjnym, acz pracowitym człowiekiem, który żeby coś osiągnąć, musiałby na to po prostu zapracować--tym samym "nie zapomnieć", "wiedzieć", "kolekcjonować wiedzę" a nie tylko doświadczenia. "Zbierać definicje, przykłady, tytuły", "zapisywać" i "powtarzać" codziennie przed pójściem spać, i czytać to jak Biblię, i być żądnym wiedzy, wtedy. A teraz, teraz to już tylko istnieją we mnie próby przypominania sobie rzeczy, które echem jedynie odbijają się o ściany mojego pustego łba, a których nie sposób sobie przypomnieć, mimo to mając przeświadczenie, że jest się coraz mądrzejszym człowiekiem. Im więcej przewija się wiedzy i informacji przez ten pustostan, tym bardziej nie potrafię myśleć. Zapominam liter, słów i znaczeń. A na końcu jest milczenie. Już nawet o sobie nie umiem mowić lapidarnie. Brak tej elementarnej wiedzy, którą gdzieś, kiedyś wyrzuciłam bądź nigdy nie przyjęłam--dziękuję intuicjo--skutkuje teraz tym, że zdaję sobie sprawę, że wielu rzeczy nie wiem. A jak nie wiem to przecież nie mówię. A jeśli nie mówię to milczę. I jeśli nawet wiem, milczę również, w obawie, że się mylę, bo przecież nie pamiętam dokładnie. I coraz więcej milczę. I coraz cichsza w sobie jestem. I próbując wrócić, odnaleźć to źródło, zakopuję się w tej czarnej ziemi, bo książek zamiast ubywać, przybywa. Gdyby nie to, że dzisiaj na przystanku siostra spotkała moją licealną nauczycielkę Języka polskiego, i gdyby pani nie zapytała co u mnie, a moja siostra nie powiedziałaby, że nadal się uczę, więc i pani nie odpowiedziałaby "Szkoda, że wcześniej jej się aż tak nie chciało", wcale by mi to do mojego pustego łba nie przyszło. Chciałabym cofnąć czas. Nie dlatego, żeby zrobić coś, czego nie zdążyłam. Chciałabym cofnąć czas, żeby go zyskać na naukę, ten czas, który poświęciłam na myślenie. Nie mam więcej argumentów.

Milan Kundera, Żart

Sheba in Notes on a Scandal